Sur Ajans Medya Hizmetleri

Aram Amed / Analiz

Kürt halkının kalbinde 30 yıldır yankılanan bir ses, bu gece yeniden Amed semalarına karıştı. Ve o ses, sadece bir müzik değil; bir halkın inadı, kimliği, direnci ve varoluşuydu.

Newroz Parkı bu akşam, bir konser alanı değil, bir onur meydanıydı. Her yıl 21 Mart’ta yüzbinlerin buluştuğu o alan, bugün de aynı kalabalığı, aynı coşkuyu, aynı direniş sesini barındırdı. Kürdistan’ın dört bir yanından hatta Avrupa’dan da binlerce kişi o sese kulak vermek için Amed’e geldi.

Bu sadece bir konserin kalabalığı değildi. Bu, yasaklı melodilerin, sürgüne gönderilen notaların, unutturulmak istenen bir halkın müziği için ‘Barışın Umudu’ mesajının verildiği bir tabloydu.

Koma Amed’in sahneye dönüşü, 30 yıl sonra yasaklardan ve sürgünlerden sıyrılarak yeniden halkıyla buluşmasıydı. O sahnede sadece bir grup değil; bir kuşak, bir tarih, bir halkın belleği vardı.

Her ezgi, “biz hâlâ buradayız” diyen bir yemin gibiydi.Saatler geceye yaklaşırken bile kalabalık dağılmadı. Çünkü herkes farkındaydı: Bu buluşma bir konserin ötesindeydi.

Bu, unutturulmak istenenlerin, yeniden hatırlandığı ve sahiplendiği andı. Bu, barışı istemeyen faşist zihniyetlerin susturmak istediği bir halkın, melodilerle yeniden konuşmaya başlamasıydı.

Kürtlerin o sese kulak vermesi, sadece bir müzik tercihi değildi; bir tarihsel aidiyetin, bir kültürel sahiplenmenin göstergesiydi.

Alanların bazı dönemlerdeki sessizliği birilerini umutlandırmış olabilir. Ama bu gece o umutlar dağ gibi kalabalığın sesinde boğuldu.

Çünkü bugün, yasaklı müziğin 30 yıl sonraki karşılaması yapıldı. Ve o karşılamada, Kürt halkı bir kez daha “biz buradayız” dedi.

Zorluklara, baskılara, yasaklara rağmen sahneye çıkan Koma Amed, sadece bir konser vermedi, barışa öncülük etti. O öncülük, alandaki binlerin coşkusuyla anlam kazandı.

Belki bazıları için bu sadece bir etkinlikti. Ama orada bulunan herkes biliyordu ki bu, bir halkın onur yürüyüşüydü.

Ve o yürüyüş, melodilerle yeniden başladı.

Işıklar, şarkılar, zılgıtlar…

Hepsi bir aradaydı ve bir gerçeği hatırlatıyordu:

Halklar, geçmişini alkışlayabildiği kadar özgürleşir.

Bu gece o alkış, sadece müziğe değil; hafızaya, direnişe, kimliğe, onura gitti.

Ve Amed, 30 yıl sonra yeniden kendi sesine kavuştu. Barış bu halkın en özlediği bir şarkıdır. Bu şarkının bestesini halkla birlikte yine Koma Amed ve Koma Amed’ler yazacak.