Sur Ajans Medya Hizmetleri

Aram Amed/Analiz

Amedspor’un olağanüstü kongresi, bir yönetim değişikliğinden ibaret değil. Bu kongre, halkın kulübüne biçilen dar bir yönetimsel kimlik kalıbının, bir vesayetin resmileştiği sürecin adı olabilir.

Sonda söyleyeceğimi başta söyleyip yazıma devam etmek istiyorum.

Şöyle ki:

1-Kongre süreci mevcut biçimiyle derhal durdurulmalıdır. Bu süreç, birkaç kişinin belirleyiciliğine bırakılmış bir “oldu bitti”ye dönüşmüştür.

2-Hafıza öncüleri ve halk temsilcileri doğrudan müdahil olmalıdır.

3-Kapsamlı, katılımcı bir yönetim listesi yeniden oluşturulmalıdır.

4-Şeffaf, hesap verebilir bir adaylık süreci başlatılmalıdır.

5-Kongre, halkın enerjisini yeniden örgütleyen bir politik zemine dönüşmelidir.

6-Tek elden artık kararların alınmayacağı noktasında kesin hüküm kılınmalıdır.

7- Halkın takımına dair karar verenler önce halkın takımına karşı yürüttüklerine dair önceki hesaplarını net vermelilerdir.

8-Eğer buna engel olunuyorsa halka açık, net bir açıklama yapılmalıdır. Bu açıklama “bardağı taşıran son açıklama” tarzında olmalı; çünkü halk arka planı görüp notunu vermiş olur.

Tarih 04.05.2024. Amedspor ligin son haftasında sahasında Menemenspor’u konuk ediyordu. Stat tıklım tıklım doluydu. Gözler bu kader maçındaydı. Son düdükle birlikte tablo netleşti: Amedspor, Menemen ile 0-0 berabere kaldı ve TFF 2. Lig Kırmızı Grup’ta şampiyon olarak tarihinde ilk kez TFF 1. Lig’e yükseldi.

O gün stattaki mahşeri kalabalığın kalp ritimleri sadece statla sınırlı değildi. Onlarca şehirde Kürtlerin gözü Diyarbakır’daydı. Amedspor’un şampiyonluğu yalnızca stattaki taraftarlarla sınırlı kutlanmadı. 4-5 Mayıs 2024 tarihli sosyal medya paylaşımları ve haberlerde bu sevinç açıkça görülüyordu. O gün Amed’de olmayan bizler de o manzarayı ve sevinci uzaktan takip ettik.

O dönemde Kürtlere sevinci tattıran bir tek Amedspor oldu. Siyasetin ve ekonomik baskının daralttığı bir atmosferde, kültür-sanat faaliyetlerinin sustuğu bir zamanda bu şampiyonluk kısa da olsa bir zafer hissi yaşattı.

Şimdi öyle bir futbol takımı düşünün ki, futbol ile ilgisi olsun olmasın herkesin kalbinde ayrı bir yere sahip olsun. Bunun nedenini bilmeyenlere açıklamak zaten anlamsız.

Gelelim asıl meseleye. Milyonların sevgisine sahip Amedspor’un bugünlerdeki ‘kongre tartışmaları’ ve arka plandaki rant oyunları... Taraftar, Amedspor’dan yeni zaferler beklerken; bir kesim bu markanın avantajlarını ve rantını sahiplenmiş durumda. Eğer Amedspor bu halkın takımıysa ve bir kimliği temsil ediyorsa, yapılması gerekenler var. En başta sıraladıklarımız bunlardır ama genişletilebilir. Bunları yapacak olanlar da o kimliğin savunucuları ve mücadelecileridir. Bize düşen, gerçekleri satır aralarında net ve kıvırmadan söylemektir. Bu da Kürtlerin mücadelesindeki bedellere karşı sorumluluğumuzdur.

Bu mesele bugünle sınırlı değildir ve sadece “Amedspor-Futbol” meselesi de değildir. Artık diğer alanların kapıları da bir zümreye açılmış durumda. Açılan kapılardan dolayı bugün bu halk neler yaşıyor, hangi alana çekildi, neye kızgın? Bunları sormak gerekir.

Dikkat!

Tek karar verici olan bu zümreye karşı bugün “bir şey olmaz, bu sefer böyle olsun” mantığıyla yaklaşılırsa yarın o kimlik mücadelesi büyük yara alır. Unutulmamalıdır, Amedspor bu topraklarda sadece bir futbol kulübü değildir. O, inkârın dilinden kurtulmuş bir halkın sahadaki varlığı, kolektif hafızanın direniş biçimidir.

Ve bugün, bu direnişin kalbine bir kez daha “idare” adı altında müdahale ediliyor. Ne demek ‘Alsana kongre tarihi ve al sana aday’ bu tutum da neyin nesidir?

Olağanüstü kongre süreci, yönetimsel bir zorunluluk gibi sunuluyor. Fakat herkes biliyor ki mesele idari değil, rantsal denetim meselesidir.

Amedspor’un içindeki “Yüksek İstişare Kurulu” denilen yapı, aslında bu denetimin yeni kurumsal ifadesidir.

Adı istişare ama işlevi vesayet; adı akıl ama ruhu tahakkümdür.

Bu kurul, Amedspor’un tarihini yazan halkın yerine kendini koymuş durumda. Bir halkın sembolünü, kendi politik gerçekliğinden koparıp dar bir zümrenin çıkar alanına dönüştürmeye çalışıyor. Oysa Amedspor’un hikayesi barikatların, yasakların, tribünlerin ve dillerin içinden doğmuştur. Bu nedenle bu çabalar, sadece bir yönetim mücadelesi değil, bir hafızayı tasfiye girişimidir.

Amedspor’un kültürel kodlarında “itaat” değil, “inat” vardır.

“Temsil” değil, “katılım” vardır.

Ve bu kent, temsil adı altında dayatılan tüm vesayet biçimlerini tanır: Devletin kayyımını da, halkın içinden türemiş yeni kayyımcıkları da.

Bugün Amedspor, kendi içinden bir “kayyım dili” üretmenin eşiğindedir. Yüksek istişare masalarında alınan kararlar, halkın tribünde haykırdığı şu ruha karşıdır:

“Diren ha Diyarbekir diren.

Dur ve dinle bu şarkım sana,

Dağlarının aşkına güven.”

Bu ruhu susturmak ve pasifleştirmeye çalışmak, sadece bir kulübü değil, bir toplumsal hafızayı cezalandırmaktır. Eğer bu kongre, Amedspor’un halktan kopuşunun miladı olursa, tarih bunu “yeni bir kayyım dönemi” olarak kaydedecektir.

Çünkü kayyım sadece dışarıdan atanmaz; bazen içeriden, halkın diline ve kolektif iradesine duyulan güvensizlikten doğar.

Amedspor’un geleceği, masalarda değil; tribünlerde ve mücadele alanlarındadır.

Ve halkın o sesi yeniden duyulmadıkça, Amedspor artık bir kulüp değil, bir suskunluk müzesine dönüşecektir.

Bu kongrede iki yol var:

Ya Amedspor, halkın ruhunu temsil eden özgün bir siyasal hafıza olarak kalacak ve ona dönüşecek, ya da kendi elleriyle ruhunu gömecektir.